Kaybedilen Çocuğun Ruhu Anneye Ne Bırakır?

Bu kitabı, uzun yıllar adı konmamış bir cümlenin etrafında yazdım.

Meditasyon çalışmalarımda, karşımda oturan kadınlarda hep aynı yerde duran bir şey vardı. Bedenin alt kısmı. Karanlıkta kalan bir yer. Ve orada konuşulmayan bir şeyin durduğunu hissettim.

Aylar geçti. Kadınlar değişti, hikâyeler değişti, orada duran şey değişmedi.

Kitapta iki şeyi birbirinden ayıracağım. Gördüğüm ile yazılı olan. Karışırsa ne sağlam ne şüpheli bir şey çıkar. Okuyucu hangisinin benim gördüğüm, hangisinin başkasının bulduğunu ayırt edemez, ve o zaman benim gördüğüm de başkasının bulduğu bir şey gibi görünür.

Bu kitap herkese göre değil. Asıl yazıldığı kişiler, kaybı kendi bedeninde yaşamış olanlar. Kapıda bekleyen eşler de var, onlar için de var.

Bölümler tek tek de okunabilir, arka arkaya da. Bazı bölümler bazı günler açılır, kapatılır. O da bir kullanım, hatta bazen daha iyi bir kullanım.

Kitabı açtığınızda, öksürdüğünüzde, bir odada beklerken, gece uyuyamadığınızda açın. Ya da açmayın, o zaman da olur. Bu kitabı bir cevap olarak yazmadım, bir davet olarak yazdım, ve davet reddedilebilir.

— Murat Balcı